Meditação	Meditado
Ivete Matiasi Meloni 11/03/2000 Esperantigo de Antonio Luís Lourenço dos Santos
Silento kvietigas, Al la koro kuraĝon alportas. Sublimitaj animoj En preĝo konsolas sin. Infanetojn ekkreskas, Senlimon atingas. La panon avidas, De Dio la Patro, Sinjoro amata!		O silêncio tranqüiliza, Traz alento ao coração. As almas sublimadas Confortam-se em oração. Crescem os pequeninos, Alçam o Infinito. Buscam o Pão, De Deus Pai, Senhor querido!

 

Demandoj	Perguntas
Verko de Benedito Sampaio Esperantigo de Antonio Luís Lourenço dos Santos Publikigita de ĵurnalo "Brazila Katoliko" de Majo 1991
Maldekstran alklakon por aŭdi aŭ dekstran alklakon por elŝuti  Clique esquerdo para ouvir ou clique direito para download
Demandoj kaj pli da demandoj, Ekde sia naskiĝo ĝis kunmetitaj manoj. Kial do tiom da demandoj? - Ĉar estas respondoj! - Patrino mia, -Panjo, Kie estas la suĉilo? Mia demando havas ploraĉadon, Mia voĉo, kapricon. Mia patrino estas bonkora, Kaj la suĉileto aperas. Tamen, oni ne restas kun suĉilo: Oni ne haltas, oni kreskas, Kaj alvenas alian novaĵon: Pantaloneton tra la stratoj, Paperajn barketojn tra la stratkanaletoj, Petolaĵojn en la korto. -Panjo, panjo! Kie estas mia turbo? Mia voĉo havas malpaciencon, Mia demando, emfazon. Mia patrino estas pacienco, Mi havas ludilon enmane. Deiras la turbo, Alvenas alian historion: Knabo iras al lernejo, Jam havas librojn, jam havas lecionojn - Patrino mia, kie estas la plumingo? Mia voĉo havas urĝecon, Mia demando, maltrakvilecon. Ĉu jam estas horo? Kioma horo estas? Mia patrino! - Kia bonkora ŝi estas! Enmanigas al mi tiun plumingon. - Skribu, mia filo, skribu! Kaj mi komencas la priskribon. Mi ne scias ĉu Ia Pluva Tago, Ĉu Nokto de Sankta Johano... Poste, bela junulo. Junulo kiu iras al balo, Junulo, kiu dancos. - Mia patrino, kie estas la kravato? Mia patrino estas bonkora. Kravato amindumos... Kaj kravato edziĝis, Kaj alvenis idaron grandan, grandan; Filojn, nepojn, kaj pranepojn... - Mia patrino, kie estas... - Dio mia! Kie estas mia panjo? Mia demando havas larmojn, Neniu, neniu respondis. Mia voĉo havas afliktegon, Mia voĉo, ĵetaviadilo, Traboras nubojn, traboras stelojn, kaj rompas la pordon de la Ĉielo!		Perguntas e mais perguntas, Desde o berço até as mãos postas. Por quê razão tantas perguntas? - Porque há respostas! - Mamãe minha, - Mamãezinha, - Cadê minha chupetinha? Minha pergunta tem manha, Minha voz, impertinência. Minha mãe é uma bondade, A chupetinha aparece. Mas não se fica em chupeta: A gente não pára. Cresce, E vem outra novidade: Calça curta pelas ruas Barquinhos pela sarjeta, Traquinagens no quintal. - Mãe, ôh mãe! Cadê o meu pião? Minha voz tem impaciência, Minha pergunta tem ênfase. Minha mãe é uma paciência, Tenho o brinquedo na mão. Vai-se o pião, Vem outra história: Menino vai pro ginásio, Já tem livros, tem lição. - Minha mãe, cadê a caneta? Minha pergunta tem pressa, Minha pergunta é nervosa, Já são horas? Que horas são? Minha mãe, - Que mãe bondosa! Põe-me a caneta na mão. - Escreva, meu filho, escreva! E eu começo a descrição, Não sei se “Um Dia de Chuva, Ou se “Noite de São João”... Depois, mocinho bonito, Mocinho que vai ao baile, Mocinho que vai dançar... - Minha mãe, que é da gravata? Minha mãe é uma bondade. “Gravata” vai namorar... E “gravata” se casou, Veio prole grande, grande, Filhos, netos e bisnetos... - Minha mãe, cadê meu... - Meu Deus, cadê minha mãe? Minha pergunta tem lágrimas, Ninguém, ninguém respondeu. Minha pergunta tem desespêro, Minha voz, avião a jato, Vara as nuvens, vara estrelas E arromba a porta do Céu!

 

 

La Tempo, Kiu Pasis kaj ne Revenos Plu Verko: Guerra Junqueiro Elportugaligo de: Sylla Chaves

Ĉu eble vi memoras pri tiu bona tempo, La tempo, kiu pasis kaj ne revenos plu, Dum, kiel la paseroj en mezo de printempo, Ni iris laŭ la vivo ridante gaje? ĉu? La frunton nian kronis radioj de aŭroro, Kaj nia kor' infana, vestita per sunhel', Similis al aprilo, dum balzamina floro Al la abeloj donas la guton de miel'. Kaj kiom da kanzona pureco kaj sonoro Forfuĝis el la buŝo, perdiĝis tra l' aer'! Sennombro da ĥimeroj, la revoj plej diversaj, Kanzonoj ja senversaj, Sed kiujn plu neniam ni kantos sur la ter'! Neniam plu! Neniam! Esperoj, revoj, estas Kolibroj orkoloraj de la tagiĝaj landoj, Kaj ili en la sino de la infanoj nestas; Kaj kiam en la neĝo jam glitas niaj plandoj, Kaj kiam vintr' alvenas al la animoj, jen La bedaŭrindajn birdojn ektuŝas frost' glacia, Kaj ili fuĝas nesti en varma kor' alia, Lasante nian koron por ĉiam en malplen'. Amikoj, nia vivo, samkiel sun', zenitas, Dum tiuj paradizaj kanzonoj ja senĉesas.

Lulil' aŭroro estas... al tom' okazo glitas; Eksunas el rozujoj, okazoj ĉe-cipresas. Kaj tial, kiam Suno de l' Viv' en horizonto Miksiĝas al la ombroj de l' noktiĝanta for', Tre dolĉe estas halti ĉe la dekliv' de l' monto, Kaj turni la rigardon al malantaŭ', kun plor'. Al malantaŭ', al tiuj pratempoj de l' memoro Plenplenaj je kanzonoj kaj je ebria ĝoj', Ĉar ve! la juno estas lotuso, kies floro Aperas en cent jaroj dum unu sola foj'. Samkiel al la tombo de morta fianĉino Kun pezaj paŝoj portas malgaja adoranto La amon de momento, la amon ja sen fino Kun multaj resopiroj kaj unu roz-girlando; Simile, geamikoj, mi iras al trezoro, Al la malgranda ĉerko, infana mortŝirmil' De nia kara juno, de la alaŭd' el oro Naskita kaj mortinta dum tago de april', Dispetaligi kaŝe, malgaje kaj sen bru' Ĉi tiun mian kanton tre simplan kaj banalan, Sed kiu konservadas rebrilon duonpalan De tempo, kiu pasis kaj ne revenos plu.

 

 

La Portugala Lingvo	A Língua Portuguesa
Verko: Olavo Bilac Esperantigo: Manoel Borges dos Santos
Lasta flor' de Laci', vi ege belas, Samtempe, kiel brilego kaj tombloko... Natura oro, kiun en ganga roko, Kruda minejo inter gruz'rivelas... Mi amas vin, ho nekonata voko, Trumpetsonora tubj', aŭ harp' miela, Kun tondr' kaj siblo de l' tempest'kruela, Rukulo de l' Saŭdad' aŭ amprovoko!... Via sovaĝa viglo kaj aromo El praarbar' veninta kaj el maro... Mi amas vin, dolora idiomo!... Per kiu mi aŭdis Panjon: "Mia filo!..." Kaj ploris Kamon’dum ekzilamaro, Pri la geni' sem ŝanc', kaj am' sen brilo!...		Última flor do Lácio, inculta e bela, És, a um tempo, esplendor e sepultura: Ouro nativo, que na ganga impura A bruta mina entre os cascalhos vela... Amo-te assim, desconhecida e obscura. Tuba de alto clangor, lira singela, Que tens o trom e o silvo da procela, E o arrolo da saudade e da ternura! Amo o teu viço agreste e o teu aroma De virgens selvas e de oceano largo! Amo-te, ó rude e doloroso idioma, Em que da voz materna ouvi: "meu filho!", E em que Camões chorou, no exílio amargo, O gênio sem ventura e o amor sem brilho!

 

 

Jozefo	José
Verko: Carlos Drumond de Andrade Esperantigo: Sylla Chaves
Kaj nune, Jozef’? La festo finiĝis, la lum’ estingiĝis, popol’ malaperis, vespero frostiĝis, kaj nune, Jozef’? kaj nun, Joakim’? kaj nune, Rajmundo? kaj nune, vi mem? Vi mem, sennomulo, vi mem, mokemulo, vi, versofaranto, amanto, plendanto? kaj nune, Jozef’? Jen vi, sen edzino, jen vi, sen dorloto, kaj sen parolado, jam ne povas plu drinki, jam ne povas plu fumi, eĉ sputi ne povas, jam frostas la nokt’, la tago ne venis, la tramo ne venis, ne venis la rido nek la utopio, sed venis la fin’, kaj io forfuĝis, kaj ĉio ŝimiĝis, kaj nune, Jozef’? Kaj nune, Jozef’? Via milda parolo, viaj febraj momentoj, manĝegemo kaj fasto, via biblioteko, via ora verkemo, via vitra vestaĵo, via malkohereco kaj malamo – kaj nun? Vi ŝlosilon kunportas por malfermi la pordon, sed ne plu estas pordo; en la mar’ volas morti, sed sekiĝis la mar’; volas iri la Minas, se ne plu estas Minas! Jozefo, kaj nun? Se vi povus krii, se vi povus ĝemi, se vi povus ludi la vienan valson, se vi povus dormi, se vi povus laci, se vi povus morti... Tamen vi ne mortas, vi rezistas, Jozef’! Sola em mallumo, kiel best’ sovaĝa, sen teogonio kaj sen muro nuda por apogi vin, sen ĉevalo nigra por fuĝad’ galopa, vi sekvas, Jozef’! Sed, Jozefo, kien?		E agora, José? A festa acabou, a luz apagou, o povo sumiu, a noite esfriou, e agora, José? e agora, Joaquim? e agora Raimundo? e agora, você? Você que é sem nome, que zomba dos outros, você que faz versos, que ama, protesta, e agora José? Está sem mulher, está sem carinho,  está sem discurso, já não pode beber, já não pode fumar,  cuspir já não pode,  a noite esfriou, o dia não veio,  o bonde não veio,  o riso não veio,  não veio a utopia e tudo acabou e tudo fugiu e tudo mofou, e agora, José? E agora José? Sua doce palavra, seu instante de febre, sua gula e jejum, sua biblioteca, sua lavra de ouro, seu terno de vidro, sua incoerência, seu ódio – e agora? Com a chave na mão, quer abrir a porta, não existe porta; quer morrer no mar, mas o mar secou; quer ir para Minas, Minas não há mais! José, e agora? Se você gritasse, se você gemesse, se você tocasse a valsa vienense, se você dormisse, se você cansasse, se você morresse... Mas você não morre, você é duro, José! Sozinho no escuro, qual bicho do mato, sem teogonia, sem parede nua para se encostar, sem cavalo preto que fuja a galope, você segue, José! José, para onde?

 

 

La Tagiĝo Verko: A. Grabowski

Agordu la brustojn, ho nia fratar', Por nova pli vigla jam kanto! Ĝi sonu potence de mondoj al mar', Anoncu al ĉiu dormanto: Tagiĝo, tagiĝo radias en rond', La ombroj de l' nokto forkuras el mond'! Post longa migrado sur dorna la voj' Minacis nin ondoj de l' maro; Sed venkis nin ilin kaj velas kun ĝoj' Al verda haven' de l' homaro. Post longa batalo, maldolĉa turment', La stela standardo jam flirtas en vent'. Se venus ankoraŭ ventegoj, batal', Ni estas jam bone harditaj, Esperon ne venkos la fajro, nek ŝtal', Nek ies perfidoj subitaj, Nenio en mondo elŝiros ĝin for, Ĝi havas radikojn profunde en kor'.

Ni velas antaŭen kun kredo, fervor', Benante la Majstron por verko, Kaj lian anaron, de plej frua hor' Fidelan al li, ĝis la ĉerko. La mond' aliiĝos, la temp' pasos for, Sed vivos eterne pri ili memor'. La lingvo benata montriĝis al ni Mirinda donaco ĉiela: Per amo al hejmo, patrujo, naci', Ni flamas en koro fidela. Kaj same fidelaj al hejma altar', Ni sentas nin filoj de l' tuta homar'. En ĉiu mondparto, en ĉiu terzon', En koroj de centoj da miloj, Jam vibras por nia saluto reson', Do kantas de l' tero ni filoj; Tagiĝo, tagiĝo radias en rond', La ombroj de l' nokto forkuras el mond'!

 

 

Anim' Ĝemela de l' Mia	Alma Gêmea
Verko: Emmanuel Psikografio de: Francisco Cândido Xavier El la libro: Antaŭ Du Mil Jaroj Esperantigo: L. C. Porto Carreiro Neto
Anim' ĝemela de l' mia De mia vivo lumfloro, Falinta stel' de la koro De l' bela spaco sen fin'. Dum mi vagadis tra l' mondo, Malgaja ombro tutsola, Jen vi kun rido konsola, Feliĉa mi sentis min! Vi venis kun ben' de l' dioj, Je lumo sur vojo riĉa, Por fari min plej feliĉa, De via kor' ĉe la flam'! Karega mia trezoro Kun vi mi vivos sur Tero; Vi mia estas l' espero, Por mi vie estas la am'! Se iam vi min forlasos, Milda lum' de mia amo, Meze de l' ĉiela flamo Mi nepre serĉados vin.		Alma Gêmea de Minha Alma, Flor de luz de minha vida, Sublime estrela caída Das belezas da amplidão. Quando eu estava no mundo, Triste e só, no meu caminho, Chegaste, devagarzinho, E encheste-me o coração. Vinhas na benção das flores Da divina claridade, Tecer-me a felicidade, Em sorrisos de esplendor!!! És meu tesouro infinito. Juro-te eterna aliança Porque sou tua esperança, Como és todo meu amor! Se um dia me abandonares Luz eterna dos meus amores, Hei de esperar-te, entre as flores Da claridade dos céus.

 

 

Silenta Preĝo

Luiz Carlos Lemos (Al amiko A. L. L. Santos, granda amiko kaj esperanta batalanto)

Se ni ja luktas, se ni batalas Se ni suferas, se ni sopiras, Se ni ja revas, se ni ja sonĝas Kaj se al sonĝo ridante iras... Se ni revenas, se ni ne timas, Ke al ni alvenos pezaj fosiloj. Se perlabore ni realigas Mirindan taskon esti plugiloj... Se ni klopodas por doni al mondo Fekundan semon, per paca kanto. Se ni lernigas, se ni ekzemplas Homaran senton de Esperanto... Se ni ne lacas farante tion, Kion ni amas, ĝis nia fin’, Ni ĉiam laboru, fidante Dion, Kaj Dio certe ja benos nin! Kaj Dio benos, kaj ni laboros, Fidante ĉiam je Granda Reĝo, Kaj ni rimarkos, ke al Reĝ’ Okuloj Laboro estas silenta preĝo!

 Vidu poemojn de Lazaro Luiz Zamenhof ĉe la paĝo "Zamenhof"