Iom Pri "Patro Nia"
Um Pouco Sobre o "Pai Nosso"

Antonio Luís Lourenço dos Santos
*Tiu ĉi artikolo estis verkita en 1987, kaj publikigita de "Almanako Lorenz"
1988 (Spirita Eldona Societa F. V. Lorenz) kaj de "Revuo Espero Katolika
(Internacia katolika Uniiĝo Esperantista, n-roj 7-8-9/1988, ĝuste je la Centjariĝo de Esperanto.

Enkonduko

Patro Nia estas la plej grava el ĉiuj kristanaj dokumentoj. Ĝi estis zorge, simple, klare kaj kompakte ellaborita de Jesuo, por tre klaraj kaj difinitaj celoj. Tial el ĉiuj Liaj instruoj, tiu ĉi preĝo estas la plej komata kaj la plej ofte citata.

Ju pli ni analizas "Patron Nian", des pli mireginda ŝajnas ĝia strukturo. Ĝi resumas ĉion, kio estas nepre necesa al la disvolviĝo de nia materia kaj spirita vivo, kaj ankaŭ ĉion, kion la homoj bezonas rilate al Dio, al la proksimulo, kaj al si mem.

Jesuo antaŭvidis, ke laŭmezure kiel la jarcentoj forpasos, liaj instruoj estos iom post iom plivastigitaj per ĉiu speco de eksteraj intevenoj, kiuj vere neniom simila estos kun la originala spirito. Li sciis, ke la homoj, kiuj neniam Lin konis, tiuj konstruos teologiajn kaj doktrinajn sistemojn, kiuj nebuligos la simplecon de la spirita mesaĝo, kaj ankaŭ, ke ili starigos muregon inter Dio kaj la homoj. Li ellaboris sian preĝon tiamaniere, ke ĝi trapasos la jarcentojn, sen ia ajn interveno, aliformiĝo aŭ ĝustigo al homaj sistemoj, tiel ke ĝi enhavos la tutan mesaĝon de Kristo. Sekve, tra ĉiuj ŝanĝoj de la kristana historio, tiu ĉi preĝo senmakule atingis nian epokon.

Patro nia Kiu estas en la ĉielo

Ĉe la unua frazo de la preĝo, oni rimarkas ja grandan instruon: Patro Nia. Ĝi ne komencas singulare per "Mia Patro", sed plurale, per Patro Nia, kio bone klarigas, ke Dio estas Patro de la granda homa familio. Estas filoj de Dio ĉiuj estuloj ekzistantaj en la tuta mondo, el ĉiuj rasoj kaj nacioj, el ĉiuj popoloj kaj haŭtkoloroj, kaj ankaŭ el ĉiuj kredoj.

Dio estas Patro de bonuloj kaj malbonuloj, de justuloj kaj pekuloj, sur kiujn Li disverŝas senescepte Siajn bennon kaj protekton.

Dio estas Patro de ĉiuj sociaj rangoj, de riĉuloj kaj malriĉuloj, de kleruloj kaj malkleruloj, de potenculoj kaj humiluloj.

Dio estas tutsame Patro de la diversaj religioj, ĉar estas Liaj filoj la anoj de la katolika, protestanta, spiritisma, budhisma, islama, hebrea kaj ceteraj religioj, kaj eĉ la ateistoj, kiuj ne kredas je Li.

El tiu Dia Patreco nepre sekvas la universala homa frateco.. Ĉiuj estas filoj de Dio, ĉiuj estas fratoj, ĉar Dio amas same kaj senescepte ĉiujn. Tio ĉi okazas, ĉar Dio estas super ĉiuj disputoj, super ĉiuj ĵaluzoj kaj konkuradoj, super ĉiuj kvereloj, militoj, bataloj, kaj ankaŭ super ĉiuj homaj religioj.

En ĉefaj trajtoj, tiu estas nia Patro, Kiu estas en la ĉielo kaj ĉie.

 Via Nomo estu sanktigita

En la Biblio, la nomo rilatas la naturon aŭ la esencan karakteron pri iu aŭ io, sekve, kiam oni parolas pri la nomo de Dio, oni parolas pri kia estas Lia naturo, kaj Lia nomo, laŭ Jesuo, estas sanktigita. Kion signifas sanktigita? Serĉante la vortdevenon, ni rimarkas, ke ĝi devenas el Sankta, kio signifas, ke la naturo de Dio ne nur estas inda je nia respektego, sed ankaŭ ĝi estas kompleta kaj perfekta. Sankteco estas foresto de tuta malbono kaj ĉeesto de tuta bono. Dio estas Sankta, senfine perfekta, kaj kiam oni deziras, ke Lia nomo estu sanktigita, oni deziras, Ke Lia sankteco estu konata de ĉiuj homoj, kaj ke la homaro laŭdu Lian sanktecon.

Venu Via Regno

En tiu ĉi parto de la preĝo, ni pelas, ke la Regno de Dio venu al ni. Sed kiam tiu Regno de Dio stariĝos inter ni? Tiu estas dubo, kiun ni havas. Kiam alvenos tiu Regno de Dio?

Nia mondo estas plenplena je problemoj, militoj, suferoj, mizeroj, malpacoj, ktp. Ŝajnas, ke ĝi plimalboniĝas ĉiutage. Kaj la Regno de Dio - Regno de Amo kaj Paco - kiu estos la solvo, kiam ĝi alvenos?

Nu! Tiun saman dubon havis la disĉiploj de Jesuo, kiuj foje demandis Lin pri tio, kaj Li, per Sia speciala trankvileco kaj aŭtoritato respondis al ili, dirante: "La Regno de Dio ne venos kun observado, kaj oni ne diros: Jen ĉi tie, aŭ: Jen tie", ĉar jen la Regno de Dio estas inter vi" (Lk 17, 20-21). Tiu Regno estas Jesuo mem, kiu venis por instrui al ni la vojon al Dio.

Kion do fari? Estas necese malkaŝi tion, kaj klopodi por disvolvi nian Internan Kriston, konformigante nian vivmanieron tiel, kiel la sublima idealo, kiu estas plenumi la Dian Volon, alivorte, praktiki la Evangelion. Tiu devas ĉiam esti la plej grava celo de nia ekzistado: venki niajn neperfektaĵojn, kaj antaŭeniri celante la perfektiĝon. Se ĉiu homo pliboniĝos iomete, la tuta mondo pliboniĝos. Cetere, tiel diris la nobra Mahatmo Gandhi: "Se ununura homo atingos la plenamon, li neŭtraligos la malamon de milionoj da homoj".

Plenumiĝu Via Volo, kiel en la ĉielo, tiel ankaŭ sur la Tero

Por ke ni komprenu la frazon: "Plenumiĝu Via volo", ni memorigu, ke Dio donas liberecon al ni, kaj pro tio, ni faras ĉion, kion ni volas. Tamen, ni multfoje misuzas nian liberecon. Ni pensas kaj agas erare, kio okazigas ĉiujn niajn problemojn, ĉar kontraŭagante la Dian Volon, ni agas kontraŭ ni mem.

Kiaj ajn estu niaj agoj kaj pensoj, rilate al nia ĉiutaga laboro, al niaj familiaj devoj, al niaj amikecoj, al projektoj, kiujn ni ellaboras por uzi nian tempon; fine, en la plej diversaj okazaĵoj. en la plej diversaj medioj, ni vidu kaj agu ne laŭ nia volo, sed laŭ la Dia volo; alivorte, ni vidu kaj agu laŭ la Evangelio. Tiel agante, ni estos survoje al Kristo, al la feliĉo kaj al la paco.

La vivo de Jesuo sur la Tero estis senĉesa ekzemplo, kiel plenumi la Patran Volon. Unu okazaĵo de tiu vivo, laŭ la Evangelio, estis Lia dialogo kun la Samarianino: Tiam la disĉiploj foriris en la urbon por aĉeti nutraĵojn; ĉe la reveno, ili petis de Li, dirante: Rabenu, manĝu! Sed Li diris al ili: "Por manĝi mi havas nutraĵon, pri kiu vi ne scias. Mia nutraĵo estas plenumi la Volon de Tiu, kiu Min sendis, kaj fini Lian laboron" (Jo, 4.7). Notu bone: Lia nutraĵo estas plenumi la Volon de la Patro kaj fini Lian laboron.
Plia okazaĵo, ankoraŭ rilate la "Volon de Dio", estas la preĝo de Jesuo, ĉe la loko nomata Getsemano. Li preĝas, dirante: "Ho! mia Patro, se povas esti, ĉi tiu kaliko pasu for de mi; tamen, ne kiel mi volas, sed kiel Vi volas" (Mt 26,39)

Jesuo elmontras submetiĝon al la ĉiela Patro, obeemon al Dio, kiu senfine scipovas multe pli ol la homoj. Oni povas diri alivorte: Nia volo estas nia por libere fari el ĝi Lian volon.

Panon nian ĉiutagan donu al ni hodiaŭ

Kiam oni parolas pr Pano nia ĉiutaga, oni ekpensas unuavide pri la ĉiutaga nutraĵo. Tamen, en la Evangelia senco, la signifo de la vorto pano, tiel ofte uzata, estas multe pli ampleksa. Ĝi entenas ne nur la ĉiutagan necesan nutraĵon, sed ankaŭ: la vestojn kiujn ni bezonas por la korpo, domon por loĝi, dignan laboron, sanon, studkondiĉojn; resume, ĉiajn porvivaĵojn, kiajn oni bezonas al nia materia ekzistado.

Tamen, estas tre grave memorigi la jenajn vortojn de Jesuo: "Ne per la pano sole vivas homo, sed per ĉiu vorto, kiu eliras el Dio" (Mt 4,4). Tial, "Pano nia ĉiutaga" ankaŭ rilatas ĉion, kio estu nepre necesa al la disvolviĝo kaj perfektiĝo de nia spirita conscienco.

Pardonu al ni ofendojn niajn, kiel ankaŭ ni pardonas al ofendintoj niaj

Dirinte tion, kio Dio estas, kio la homo estas, kiel ni devas plenumi nian mision, kia estas nia vera nutraĵo, kaj kiel ni povas ekhavi ĝin, Jesuo parolas pri pardono de la ofendoj, de la pekoj.

Unue, oni devas diri tion, kio estas la peko. Kvankam ĝi ŝajnas esti ekstermoda en la hodiaŭa mondo, ia praafero, la peko estas numtempa, kiel ĝi ĉiam estis. Peko signifas niajn erarojn, preterlasojn, niajn maljustaĵojn kontraŭ la proksimulo kaj kontraŭ Dio. Alivorte, la peko estas disiĝo, foriĝo el Dio. La plej granda tragedio, kiun oni povas sperti, estas ĝuste tiu foriĝo el Dio. Kiam Jesuo donis Patron Nian al ni, Li metis nin kvazaŭ inter martelon kaj amboson. Kial inter martelo kaj amboso? Ĝuste ĉar en la preĝo Li diras: "Pardoni al ni ofendojn niajn, kiel ankaŭ ni pardonas al ofendintoj niaj". Notu bone: "kiel ankaŭ". Tial, nia propra pardono dependas de nia pardono al la aliuloj, eĉ kiam ni estis profunde ofenditaj.

Ni bone scias, ke multfoje la pardono estas malfacila, tre malfacila; sed se ni volos esti pardonataj de niaj eraroj, se ni volos trafi tiun perfektiĝon, kiun Kristo instruis al ni: "Estu perfektaj kiel ankaŭ via ĉiela Patro estas perfekta" (Mt 5,48), ni devas agi tiele; Ni ne estis kreitaj de Dio por resti starantaj flanke de la vojo. Ni estis kreitaj de Dio por sekvi la vojon al perfektiĝo, kaj la pardono estas fundamenta parto de tiu vojo. Ju pli ni postulos el ni mem, des pli multe ni havos por doni.

Kaj ne konduku nin en tenton, sed liberigu nin de la malbono

Tiu ĉi lasta kondiĉo de la preĝo Patro Nia estas la helpopeto, kiun ni faras, kiam la vivo provas nin. Oni bone scias, ke ĉiu homo estas erarema; kiam oni eraras, oni lernas, sed restadi en eraro estas stultaĵo, ĉar tio sklavigas nin al la fuŝkutimoj. Kaj tial, ne estas la eraroj, kiuj sendignigas, sed la submetiĝo al sia regado. Kio malutilas nian indecon estas fali en tenton, ĉar la malbono ne estas en la tento, sed en la falo.Tial ni petas fortojn al Jesuo, por rezisti al la tentoj, ĉar estas batalante kontraŭ ilin, ke perfektiĝas viroj kaj virinoj.

Ankoraŭ rilate al tentoj, ni pensas, ke nia ŝarĝo estas pli peza ol alies ŝarĝo, ke nia kruco estas pli granda ol alies kruco. Tio ne estas vera. Dio neniam donas ŝarĝon pli granda ol tiu, kiun ni povas subteni.

Pere de Dia helpo, ni povas venki la mondon, tiel, kiel Jesuo venkis ĝin.

Konkludo

En ĉefaj trajtoj, tiu ĉi estas la preĝo Patro Nia; la superbela preĝo, kiun Kristo instruis al la homaro. Nia kara majstro Zamenhof scipovis la Internan Ideon de tiu ĉi preĝo, sekve li enmetis Patron Nian en sian "Unuan Libron de Esperanto", publikigitan en 1887, ĝuste cent jarojn* antaŭe.

Forpasis la jarcentoj kaj la preĝo restadas tiel, kiel lumturo orientanta la barkon de nia ekzistado rekte al perfektiĝo. Forpasis kaj forpasos la jarcentoj, sed la vortoj de Patro Nia, kiuj estas vortoj de Jesuo Kristo, neniam forpasos. La vortoj de Kristo restados ĝis la finfino de la Tempo, ĉar ili estas Dia Verko, kaj kiel Dia Verko, ili estas eternaj.

 Iom Pri "La Prediko sur la Monto"
Um pouco sobre o "Sermão da Montanha"

Artikolo publikigita de ĵurnalo "Brazila Katoliko"
(Católico Brasileiro - Novembro 1990)
Antonio Luís Lourenço dos Santos

Enkonduko

Jesuo Kristo predikis plejofte per parabolol kaj komparoj. Tiu agmaniero de nia Majstro ebligis la popolon kompreni Liajn instruojn kaj postlasi tiujn samajn instruojn al la posteuloj. Tamen sur la monto Li parolis klare, per facile kompreneblaj vortoj kaj rekte al la popolo.

Sed kio signifas "Predikon"? Prediko signifas admonon, alivorte, signifas instigi iun per parolo al plenumado de ago aŭ devo, kaj atentigi iun pri veroj religiaj.

Efektive tio estis, kion Kristo faris. Li predikis al ni; Li atentigis nin pri la sekvenda vojo kaj pri la atingenda vividealo. Kaj Jesuo admonas nin aŭtoritate, parolante en sia propra nomo kaj en nomo de Dio, kiel Mesio sendita al la mondo por savi nin.

Sekve ni elstarigos kelkajn aspektojn de "La Prediko sur la Monto" (Mt 5, 6, 7) pri kiuj Jesuo atentigas nin.

Nova kaj Malnova Leĝo

Malnova Leĝo estas en la Malnova Testamento, transdonita de Dio al Moseo sur Monto Sinajo, plurajn jarcentojn antaŭ ol la advento de Kristo. Pere de tiu Malnova Leĝo, la popolo ricevis ordonojn kaj malpermesojn, kaj kiel rekompencon al plenumado de tiuj leĝoj. Dio promesis al la juda popolo la fruktodonan landon, la tiel nomatan "Promesitan Landon". La popolo respektis tiujn leĝojn, precipe pro timo kaj respekto al Dio.

Jesuo Kristo, kiu venis surteren por savi nin kaj montri al ni la rektan vojon al Dio, alportis la Novan Leĝon al la homaro. La Nova leĝo estas en la Evangelio kaj baziĝas sur amo kaj al Dio kaj al proksimulo, kaj ĝia plenumado havas kiel rekompenco, la Regnon de la Ĉielo.

Jesuo predikas, ke Li ne venis por detrui la Malnovan Leĝon, sed Li venis por perfektigi kaj kompletigi ĝin ĉiusence. Li ne valoras simplan elplenumadon de la leĝo en si mem, sed Li valoras la spiriton entenatan en ĝia elplenumado, kaj volas, ke ni serĉu ĝian plej profundan sencon, ĉu la enhavon, ĉu la esencon, ĉu la spiriton de la leĝo.

Tamen, kio signifas tiun enhavon, tiu esencon, tiun spiriton de la leĝo? Oni klarigos tion per kelkaj ekzemploj:

Unu el la Diordonoj (Malnova Testamento) asertas: "Ne adultu" (El 20, 14). Por Jesuo, la plenumadon de ĉi tiu leĝo ne sufiĉas, kaj Li asertas, ke individuo jam pekas en sia koro, kiam li pensas pri alies virino, kiam li dezire rigardas alies virinon. Tie ĉi oni perceptas la esencon de la Nova Leĝo.

La kvina Diordono asertas: "Ne mortigu" (El 20, 13) Por Jesuo ne sufiĉas ne mortigi iun ajn. Li deziras plue. Li deziras respekton al homa digno, amon al la proksimulo.

Tiuj du ekzemploj simple elmontras la esencon, la enhavon kaj spiriton de la Evangelio, kiun Kristo alportis surteren.

Fari la Bonon sen Elmontremo

Jesuo instruas al ni, ke ni faru la bonon sen elmontriĝoj. Sekve, ĉiuj niaj agoj, almozoj, preĝoj, ĉiuj formoj de karitato, ktp, ne estu faritaj celante atentigi iun ajn. Se ni agus kontrauŭ al tiu instruo de nia Majstro, ni estus fieraj, vanaj kaj vantaj.

La granda merito estas kaŝi la manon, kaŝi la helpantan agon, kaj agi sole pro amo. Alivorte, necesas, ke ni komprenu antaŭ ĉio, ke kio gravas estas la Dia aprobo kaj ne la homa aprobo.

Karitato sen elmontriĝo, sen atentigi iun ajn, havas duoblan meriton. Unue kaj evidente, la materialan helpon, kaj due, la moralan helpon, kiu ne ofendas kaj ne humiligas la homan dignon.

Tiuestas la vera senco de la vortoj de Jesuo, kiam Li diras "Ne lasu vian maldekstran manon scii, kio faras via dekstra". (Mt 6,3)

Pri "Preĝoj" Jesuo donas multajn instruojn en "La Prediko sur la Monto". Tie troviĝas la plej bela preĝo: "Patro Nia" kiu enhavas ĉiujn niajn necesbezonojn, ĉu materialajn, ĉu spiritajn. En tiu preĝo ni trovas:

Laŭdojn al Dio -  "Sanktigita estu nomo Via," kaj "Plenumiĝu Via volo, kiel en la ĉielo, tiel ankaŭ sur la Tero".
Niajn nutraĵojn - "Panon nian ĉiutagan donu al ni hodiaŭ
Nian neceson je Dio - "Ne konduku nin en tenton sed liberigu nin de la malbono".

Noto: pliajn informojn pri la preĝo "Patro Nia" vi trovos en la artikolo "Iom Pri Patro Nia" en tiu ĉi sama paĝo.

Krome, Jesuo instruas nin kiel preĝi korekte: "Kiam vi preĝas, eniru en vian ĉambreton, kaj ŝlosinte vian pordon, preĝu al via Patro, Kiu vidas en sekreto; kaj via Patro, Kiu vidas en sekreto, vin rekompencos". Mt 6,6).

Por ne miskompreni ĉi tiujn vortojn, oni devas aldoni, ke tiutempe la fariseoj preĝadis matene kaj vespere je ĉiu tago. Ie ajn ili estus, je tiu horo ili metis sin en preĝteniĝon kaj profitis el tiuj okazaĵoj por kontentigi ilian fieron kaj vantemon.

Jesuo instruis tion ĝuste por kontraŭbatali tiun farisean sintenon. Eble iu povas demandi sin: Se mi devas eniri en mian ĉambron, ŝlosi la pordon kaj preĝi, kiel instruas Jesuo, kial do mi preĝos kune kun samkredantoj, ĉe la anoj de mia religio?

Nia Majstro mem respondas tiun demandon, ĉar Li atribuas apartan valoron al la komuna preĝo, kiam Li instruas: "Cetere mi diras al vi, ke se du el vi konsentos sur la Tero pri ia pripensota afero, ĝi estos farita al ili de mia Patro, kiu estas en la ĉielo. Ĉar kie du aŭ tri kunvenas en mia nomo, tie mi estas meze de ili". (Mt 18, 19-20)

La komuna preĝo fariĝas treege grava pro la ĉeesto de Jesuo. Tamen, por tio necesas niaflanke koran sincerecon, bonan intencon, esperon kaj fidon.

Jesuo avertas nin, ke ni ne juĝu iun ajn pli rigore ol ni juĝas nin mem. Krome, Li admonas ne kondamni al la aliaj tion, kion ni senkulpigas al ni.

Juĝante alies agojn, ni ofte kondamnas nin mem, ĉar plurfoje ni faras tion, kion ni kondamnas. Cetere diris Jesuo: "Ne juĝu, por ke vi ne estu juĝataj. Ĉar per kia juĝo vi juĝos, per tia vi estos juĝitaj. Kaj per kia mezuro vi mezuros, per tia oni mezuros al vi". (Mt 7, 1-2). Ni estas pekuloj, tial ni ne havas rajton prijuĝi iun ajn; nur tiu, kiu estas senpeka havas rajton juĝi, mezuri kaj paroli aŭtoritate.

Tamen, tio ne malpermesas al ni riproĉi iun, kiam tiu eraras. Multfoje estas nia devo orienti kaj korekti alies erarojn. Tio ankaŭ estas karitato, sed, ni unue korektu nin mem, por poste korekti aliulojn. Diris Jesuo: "Eligu unue la trabon el via okulo, kaj tiam vi klare vidos, por eltiri la lignereton el la okuloj de via frato". (Mt, 7,5)

Kristo parolas al ni pri la pordoj starantaj antaŭ ni. "Eniru tra la mallarĝa pordo, ĉar larĝa estas la pordego kaj vasta estas la vojo kondukanta al la pereo". (Mt 7,13). Tiuj vortoj signifas, ke pluraj estas la tentoj, kaj ke la plimulto da homoj fordoniĝas al tiuj tentoj. Tiuj eniras tra la larĝa pordo.

Mallarĝa pordo estas tiu, kiu kondukas al eterna vivo, ĉar ĝi rilatas al nia liberigo el ĉiuj malbonoj enradikigitaj en ni; ĝi rilatas al ŝanĝoj de morala konduto; kaj ĝi rilatas al nia perfektigo per nia penado mem.

La Regno de Dio devas esti konkerita sinofere, sindone kaj persiste. Tia Jesuo ankaŭ diris: "Multaj estas vokitaj, sed malmultaj estas elektitaj". (Mt 22,14). Ni ĉiuj estas vokitaj, kaj ni ĉiuj konas la Evangelion. Ĉu ni estos elektitaj? Ni pripensu la aferon.

"La Prediko sur la Monto" estas tre vasta, kaj ampleksas preskaŭ la tutan Evangelion en kelkaj ĉapitroj.. Krome, iam diris la nobla Mahatmo Gandhi: "Se la tuta spiriteca literaturo de la homaro pereus, kaj estus savita nur "La Prediko sur la Monto", nenio estus perdita".

Jesuo parolas serioze, kaj invitas nin al batalado. Li scias kaj kredas, ke ni kapablas realigi multi pli ol ni realigis ĝis nun. Por realigi tion, kion Li petas, sufiĉas al ni ŝanĝi niajan kondutojn, niajn opiniojn, nian komforton kaj nian rutinon.

Tiel agante, ni estos kiel tiu saĝa viro, kiu konstruis sian domon sur roko. "Ĉiu kiu aŭdas ĉi tiujn miajn parolojn kaj plenumas ilin, estos komparata al saĝa viro, kiu konstruis sian domon sur roko; kaj falis pluvo, kaj venis inundoj, kaj blovis ventoj, kaj albatis tiun domon, kaj ĝi ne falis; ĉar gi estis fondita sur roko". (Mt 6, 24-25).

Ni konstruu nian "domon", alivorte, nian vivon, sur roko, kaj ni spegulu Jesuon, kaj tiel ni estos elektitaj.

Iom pri "Saluton Maria"
Um pouco sobre a "Ave Maria"

Publikigita de ĵurnalo "Brazila Katoliko"
(Católico Brasileiro - Dezembro 1989)
 Antonio Luís Lourenço dos Santos

La preĝo "Saluton Maria" estas kunmeto enhavanta laŭdojn, salutojn kaj petojn al nia Plej Sankta Patrino.Tiu ĉi preĝo estas dividita en tri partojn. Unuavide ŝajnas, ke ĝi estas dividita en du partoj, sed ĝustadire ĝi enhavas tri partojn. La unua kaj dua partoj enhavas bibliajn vortojn, kaj la tria estis kreita de la katolika eklezio. 

Che la unua parto ni preĝas: "Saluton Maria gracoplena. La sinjoro estas kun Vi. Chi tiuj vortoj apartenas al la Evangelio (Lk 1,28) kaj estas salutvortoj de anĝelo Gabriel antaŭ ol anonci al Maria, ke ŝi fariĝos la Patrino de Jesuo. La iamaj vortoj de la anĝelo, kiuj fariĝis niaj nunaj vortoj, signifas:
Mi vin salutas, maria. Mi vin salutas ĉar Vie stas gracoplena. Kaj kial Maria estas gracoplena? Ĉar la sinjoro estas kun Ŝi, kaj ĝuste pro tio, Maria estas benata inter la virinoj. Tiu saluto elmontras kiel digna kaj sublima estas Maria, la Patrino de Jesuo.

Ĉe la dua parto, ni preĝas laŭdojn de Sankta Elizabeto al nia Sankta Patrino pere de ĉi tiuj vortoj: "Benata Vi estas inter la virinoj, kaj benata estas la frukto de Via sino, Jesuo. Ĉi tiuj vortoj estas ankaŭ Evangeliaj (Lk 1,42). Kiam nia Sankta Virgulino estis graveda de tri monatoj, ŝi vizitis ŝian parencinon Elizabeto, kiu gravediĝis je filo en sia maljuneco, kaj sin trovis en la sesa monato je gravediĝo (Lk 1,36).

Je tiu vizito, la naskiĝonta infaneto de Elizabeto, Johano Batisto, eksaltis ene de la patrina ventro. Eksaltis de ĝojo, de feliĉo, pro la vizito de Jesuo, kaj Elizabeto salutas Marian pere de tiuj vortoj, kiuj signifas, ke Maria estas la plej feliĉa inter ĉiuj virinoj, ĉar Jesuo estas la plej benata inter ĉiuj estuloj.

Ĉe la tria parto, oni trovas vortojn kreitajn de la katolika eklezio, kaj ni preĝas jene: "Sankta Maria, Patrino de Dio". Ĉi tie ni certigas, laŭ katolika principo, ke Jesuo estas Dio, kaj ke Maria estas Lia Patrino, tial ŝi estas Sankta. "Preĝu por ni, pekuloj": ni kredas je la propetoj de Maria ĉe la Eternulo, ĉar ŝi estas nia advokatino. "Nun": tio signifas nuntempe, kiam ni vivas kaj necesbezonas ŝian helpon, sed ankaŭ: "En la horo de nia morto": kiam ni aperos antaŭ Dio.

Ni fidas kaj kredas je la propetoj de Nia sinjorino, tial ni apelacias al Maria. Kiam ni preĝas "Saluton Maria", ni salutas niaj Plej Sanktan Patrinon per la samaj anĝelaj vortoj, per la samaj vortoj de Sankta Elizabeto, kaj finfine ni submetas niajn vivojn je ŝiaj propetoj.

 

 

Mi Bezonas Vin	Eu preciso de Você
Autoro nekonata Versio en Esperanto de Antonio Luís Lourenço dos Santos
Kiam vi leviĝis ĉi-matene, mi jam pretigis la sunon por varmigi vian tagon kaj la nutraĵon por via nutrado. Jes, mi prizorgis ĉion dum mi gardis vian dormadon, vian familion kaj vian hejmon. Mi esperis vian "bonan tagon", tamen vi forgesis tion...	Quando você se levantou pela manhã, eu já havia preparado o sol para aquecer o seu dia  e o alimento para sua nutrição. Sim, eu providenciei tudo isso enquanto vigiava o seu sono, sua família e sua casa. Esperei pelo seu "bom dia", mas você se esqueceu...
Tiumomente vi tro hastis, tial mi pardonis vin. La suno ekaperis, la floroj oferis sian parfumon, la matena zefiro akompanis vin kaj vi eĉ ne memoris, ke mi pretigis ĉion por vi. Viaj familianoj ridetis, viaj geamikoj salutis vin, vi laboris, studis, vojaĝis, negocis, sukcesis, sed ne perceptis, ke mi estis kunlaboranta kun vi kaj mi povus helpi plue, se mi havus ŝancon...	Bem, você parecia ter tanta pressa que eu perdoei. O sol apareceu, as flores ofereceram o seu perfume, a brisa da manhã lhe acompanhou e você nem se lembrou que eu é que havia preparado tudo para você. Seus familiares sorriram, seus colegas lhe saudaram, você trabalhou, estudou, viajou, realizou negócios, alcançou vitórias, mas você não percebeu que eu estava cooperando com você, e mais teria ajudado se você me tivesse dado a chance...
Mi scias, vi estas hastema homo... Mi pardonis vin... Vi multe legis, multe aŭdis kaj vidis multajn aferojn, sed vi he havis sufiĉe da tempo por legi aŭ aŭskulti mian parolon. Mi volis paroli al vi, sed vi ne haltis por aŭdi. Mi eĉ volis konsili vin, sed vi eĉ ne pensis pri tiu ebleco. Viaj okuloj, viaj pensoj, viaj lipoj estus pli bonaj. La malbono estus malpli granda en via vivo. La falinta posttagmeza pluvo estis miaj larmoj pro via sendankeco, tamen ili estis miaj benoj sur la Tero, por ke al vi ne manku panon kaj akvon.	Eu sei, você corre tanto... Eu perdoei. Você leu bastante, ouviu muita coisa, viu mais ainda, e não teve tempo de ler ou ouvir minha palavra. Eu queria falar mas você não parou para ouvir. Eu quis até aconselhar, mas você nem pensou nessa possibilidade. Seus olhos, seus pensamentos, seus lábios seriam melhores. O mal seria menor em sua vida. A chuva que caiu à tarde foram minhas lágrimas por sua ingratidão, mas foram também as minhas bênçãos sobre a Terra para que não lhe falte o pão e a água.
Finiĝis via tago. Vi revenis hejmen kaj mi ordonis al la Luno kaj al la steloj, ke ili plibeligus la nokton por memorigi vin pri mia amo al vi.	Findou o seu dia. Você voltou para casa e mandei que a lua e as estrelas tornassem a noite mais bonita para lembrar-lhe meu amor por você.
Certe nun vi diros "dankon" kaj "bonan nokton".	Certamente agora você vai dizer "obrigado" e uma "boa noite".
He!... ĉu vi aŭdas min? Ĉu vi jam dormis? Domaĝe! Bonan nokton. Dormu bone. Mi zorgos pri vi.	Psiu... Está me ouvindo? Já dormiu? Que pena! Boa noite. Durma bem. Eu fico velando por você.

 

Spuroj Sur la Sablo	Pegadas na Areia
Autor desconhecido Versio en Esperanto de Antonio Luís Lourenço dos Santos
Maldekstran alklakon por aŭdi aŭ dekstran alklakon por elŝuti  Clique esquerdo para ouvir ou clique direito para download
Iun nokton mi havis sonĝon...	Uma noite eu tive um sonho...
En tiu sonĝo, mi piediradis kune kun la Sinjoro sur la plaĝo. Kvazaŭ ia filmo-elmoltrado, tra la ĉielo vidiĝis scenoj el mia vivado.	Sonhei que estava andando na praia com o Senhor, e através do céu passavam cenas da minha vida.
Mi perceptis du markitajn parojn da spuroj sur la sablo po ĉiu vidita sceno: unu estis mia, kaj la alia estis de la Sinjoro.	Para cada cena que passava, percebi que eram deixados dois pares de pegadas na areia: uma era minha e a outro era do Senhor.
Kiam la lasta sceno de mia vivo montriĝis antaŭ ni, rigardante malantaŭen al la sursablaj spuroj, mi rimarkis, ke plurfoje sur la vojirado de mia vivo estis nur unu paro da spuroj sursable. Mi ankaŭ rimarkis, ke tio okazis dum la plej malfacilaj kaj angoraj momentoj de mia vivado. Tio vere ĉagrenis min, kaj tiam mi demandis la Sinjoron:	Quando a última cena da minha vida passou diante de nós, olhei para trás, para as pegadas na areia, notei que muitas vezes no caminho da minha vida havia apenas um par de pegadas na areia. Notei também que isso aconteceu nos momentos mais difíceis e angustiosos do meu viver. Isso me aborreceu deveras, e perguntei então ao Senhor:
"Sinjoro, Vi diris, ke kiam mi decidis sekvi vin, Vi ĉiam estus ĉe mi, dum la tuta vojo. Mi ankaŭ rimarkis, ke dum la plej grandaj ĉagrenoj de mia vivo, nur unu paro da spuroj estis sur la sablaj vojoj de la vivo. Mi ne komprenas, kial dum la horoj en kiuj mi tre bezonis Vian ĉeeston, Vi forlasis min".	"Senhor, Tu me disseste que uma vez que eu resolvi Te seguir, Tu andarias sempre comigo, todo o caminho. Notei que durante as maiores atribulações do meu viver havia na areia dos caminhos da vida, apenas um par de pegadas. Não compreendo porque nas horas que muito necessitava de Ti, Tu me deixaste".
La Sinjoro respondis: "Mia karega filo, Mi vin amas kaj Mi neniam forlasus vin en la horoj de via atesto kaj sufero. Kiam vi vidis nur unu paron da spuroj sursable, tiu estis la momento kiam mi portis vin enbrake."	O Senhor respondeu: "Meu precioso filho, Eu te amo e jamais te deixaria nas horas de tua prova e de teu sofrimento. Quando viste na areia apenas um par de pegadas, aí foi o momento em que te carreguei nos braços".